Ervaringsverhalen

terug naar het overzicht van de verhalen

Mijn ervaring met cardioversie

Mijn naam is Marianne, ik ben 55 jaar en heb al 23 jaar een pacemaker. Vorig jaar juni [2001] kreeg ik mijn vierde pacemaker. In al die jaren heb ik vrijwel geen problemen gehad tot vorig jaar oktober. Ik was al een tijd erg moe en vaak licht in mijn hoofd, totdat ik bij de pacemakercontrole te horen kreeg dat ik boezemfibrilleren had, afgekort AF [atriumfibrilleren].

Dat was wel even schrikken omdat ik naar mijn idee altijd probleemloos geleefd had met de pacemaker. Ik werd direct op antistollingstabletten gezet [marcoumar] omdat bij boezemfibrilleren een kleine kans bestaat op trombose. De cardioloog stelde voor om tegen het boezemfibrilleren een cardioversie te geven. Daar had ik nog nooit van gehoord.

Een cardioversie wil zeggen dat tijdens een korte narcose [van 10 minuten] met een stroomstootje de ritmestoornis wordt behandeld. De bedoeling is dat je 's ochtends nuchter aanwezig moet zijn op de desbetreffende afdeling. Er is dan ook al bloed geprikt. Je mag dan de avond van tevoren na 23.00 uur niets meer eten of drinken. Op de dag zelf mag je `s ochtends met een slokje water je medicijnen innemen. Dus toog ik de bewuste ochtend heel zenuwachtig met mijn man naar het ziekenhuis. Eerst werd er een ECG gemaakt, dat is een filmpje van het hart en daaraan zag men direct dat het fibrilleren nog steeds aanwezig was.

Toen moest ik mij omkleden en met zo'n prachtig blauw hemd van het ziekenhuis in bed gaan liggen. De bloeddruk werd gecontroleerd en de zuster bracht een klein infuusnaaldje in mijn arm waar de glucosevloeistof prachtig mijn ader inliep, later spuiten ze daar de narcose in. De mijnheer die naast mij lag en waaraan ik mij had voorgesteld ging eerst voor de cardioversie vandaar dat ik nog een poosje moest wachten. Eindelijk was ik aan de beurt en reden ze mij naar de behandelkamer waar allerlei apparatuur stond en waar ik op de muur las over voltages waar ik niets van snapte maar gelukkig mijn man wel. Eindelijk waren daar twee bekende gezichten, de pacemakertechnicus en de cardioloog. De pacemaker werd nog even doorgemeten en wat ik later hoorde heel kort wordt stopgezet tijdens de cardioversie. "U gaat nu even slapen" zei de cardioloog en toen ik vervolgens vroeg wanneer ze nu eens wilden beginnen hoorde ik dat alles al lang achter de rug was!

Dat was een rare gewaarwording, ik voelde mij prima en had erge trek. Van mijn man hoorde ik dat ik alsmaar aan het kletsen was toen ik weer bijkwam, maar ik kan mij daar echt niets van herinneren. De cardioversie had goed resultaat en ik mocht twee uur later weer naar huis met de mededeling toch wel nog rustig aan te doen. Inmiddels heb ik nu in februari [2002] en in september een cardioversie gehad waarvan de laatste zonder resultaat wat wil zeggen dat het boezemfibrilleren aanwezig bleef en vandaar dat ik het medicijn cordarone moest gaan slikken Een maand later [oktober] kreeg ik er weer een en die was gelukt. Nu voel ik mij weer prima maar zal de medicijnen wel voorlopig moeten blijven slikken. Verder doe ik nu weer van alles alleen verdeel ik het beter over de hele week.

Marianne, 20 oktober 2002