Ervaringsverhalen

terug naar het overzicht van de verhalen

Ervaringsverhaal - pacemaker lead verwijdering Na jaren van problemen zijn dan eindelijk op 27 september 2011 in het Catharina ziekenhuis in Eindhoven 2 van de 3 leads verwijderd.

Zoals menig van jullie weten heb ik een heel traject aan gesukkel doorlopen wat allemaal op de site terug is te vinden ook onder ervaringsverhalen met het verhaal van Petra om een duidelijker beeld te krijgen waarom is besloten de leads te verwijderen.

Uiteindelijk werd in 2009 de conclusie getrokken in Eindhoven dat de PM die in 2002 was geplaatst en eigenlijk voor niets was. Het probleem werd steeds erger in het hart en er was een continue strijd tussen hart en PM. Een reveal werd geplaatst en de PM werd uitgezet.
Dit gebeurde om een duidelijk beeld te krijgen wat er mis ging in het hart. Op dat moment zat de pm nog wel in het lichaam met de 3 draden daarbij. Een half jaar heb ik met de reveal rondgelopen en snel werd duidelijk dat wat eerder was geconstateerd niet zomaar opgelost kon worden met een pm maar dat ik op een automatische piloot was geschakeld. Met de pm moest de hartslag niet onder de 65 slagen komen maar ik kreeg ook sotalol om de hartslag te verlagen en zo kwam ik in een vicieuze cirkel. Omdat dit alleen maar voor meer ellende zorgde hebben ze in oktober 2009 besloten de reveal en de pm te verwijderen en de leads te laten zitten. Twee maanden ging het redelijk met de leads, daarna gingen ze los zitten en onder het sleutelbeen zitten hetgeen zorgde voor een blokkade in de arm. Eerst nog wat fysioterapie gekregen om te kijgen of dit zoden aan de dijk zette maar nee, dit hielp niets.

Na een consult in Eindhoven - waar ik terecht kwam via doorsturen door mijn fysio, chirurg en cardioloog - werden allerlei onderzoeken gedaan, wetend dat er niet veel keus was. Fotos met contrast vloeistof om de toegankelijkheid van de aderen in beeld te brengen waar de draden in zaten werden gemaakt. Dit leek gunstig, want de aderen waren in een goede staat om de draden uit te kunnen krijgen. Maar er werd mij wel verteld dat de kamer draad een groot probleem zou kunnen worden gezien de ligging en de lange periode waarin de draad al in het hart had gezeten.

Al binnen drie weken na de onderzoeken werd ik opgenomen in Eindhoven omdat de situatie niet meer haalbaar was. Spannend omdat het mogelijk was dat het allemaal zou uitdraaien op een open hart operatie als het niet zou lukken. Afijn.. op een dag was ik op weg naar de OK waar ik onder een gehele narcose geopereerd zou worden. Het was dinsdag 27 september 2011 en eigenlijk zag ik het allemaal somber in, want het zou allemaal niet echt meevallen. Ze zijn 4 uur bezig geweest, omdat de draden onder de spier geheel verkleefd en zelfs in de spier verwikkeld waren waardoor ze de spier als het ware afbonden. Dit bleek ook de pijn te zijn die ik steeds voelde en die was niet misselijk. Eenmaal ontwaakt uit de narcose kreeg ik te horen dat er twee van de drie draden waren verwijderd via de lies en dat de rest van de draden er via de wond onder het sleutelbeen werkelijk uitgepeuterd zijn. Het was een hele klus geweest volgens de cardioloog. Een wir war aan draden en verklevingen. De pijn na de ingreep viel eigenlijk nog wel mee. De liesader werd 12 uur goed dichtgedrukt met een nieuwe methode. Het leek op een doorzichtige vliegende schotel waar ze lucht in en uit konden zuigen en op die manier drukte je de lies ader dicht. Verder had ik een drain onder de wond bij het sleutel been en een catheter voor de urine afvoer. Ideaal moet ik zeggen: niet moeilijk doen om op de po te kunnen. Na 12 uur mocht ik uit mijn bed en waarempel al onder de douche. Nog diezelfde dag - woensdag 28 september - mocht ik ook met ontslag naar huis.

De draad die is achtergebleven is resoluut ingekort en netjes aan de spier vastgehecht zodat deze geen kant op kan en daar was ik blij om. Eenmaal thuis niets te klagen met een goede pijnbestrijding. De wond onder mijn sleutelbeen heeft twee keer nagebloed maar ook dat is allemaal helemaal goed gekomen. Het enige wat nu rest is een lies die bont en blauw is tot aan het midden van mijn bovenbeen en een bont en blauwe borst maar ik moet zeggen dat ik het er graag voor over heb gehad. Volgende week nog op de wondpoli en eind oktober terug naar de cardioloog voor een eindbespreking.

Nu is eindelijk na bijna 10 jaar het probleem zo goed als opgelost en ik ben mijn cardioloog in Eindhoven Dr. Bracke eeuwig dankbaar voor wat hij heeft klaargespeeld. Ik weet een dergelijke operatie net voor iedereen is weggelegd vertelde de cardioloog mij. Bij mij was het drie jaar geleden ook absoluut niet mogelijk en toch is er een dag aangebroken dat mijn wens werd verwezelijkt.

Heel veel lieve groeten van Petra (voor de meesten van jullie denk ik wel bekend van het forum)

Uiteraard wil ik ook even mijn complimenten geven aan Mariette die in alles meedenkt en reageert. Zeker zal ik dit forum regelmatig bezoeken en mocht het zo zijn dat er patiŽnten zijn die voor een dergelijke ingreep staan, dan kan ik advies geven en ervaringen uitwisselen. Iedere ingreep is er een, en iedere ingreep heeft zijn uitwerkingen zowel lichamelijk als geestelijk. Dat spreekt voor zich. Maar deze is mij achteraf toch alles meegevallen.

Mijn dank dat ik mijn verhaal met jullie mocht en mag en kan delen.

En wens iedereen het beste sterkte en alle goeds.

Petra