Ervaringsverhalen

terug naar het overzicht van de verhalen

Ervaringsverhaal

Mijn naam is Hanny Reijnen. Ik ben 48 jaar en heb sinds 3 weken een pacemaker. Hieronder volgt mijn verhaal.

In september van dit jaar kreeg ik met regelmaat last van een beklemmend gevoel op de borst. Het gevoel is moeilijk te omschrijven, maar ik voelde een soort druk op mijn borstkas. Dit voelde ik tot in mijn keel. Soms ging ik tijdens zo'n aanval (aanval vind ik een groot woord, maar gemakshalve noem ik het maar zo) hevig transpireren en zag dan ook zeer wit. Na enkele minuten ging dit gevoel weer over. De klachten traden meestal 's morgens vroeg op. Bijzonder feit is dat de beklemming altijd in rust optrad en nooit bij inspanning. Met deze klachten ging ik naar de huisarts en volgde een doorverwijzing naar de cardioloog. Uit voorzorg kreeg ik anti-stollingsmedicijnen.

Op afd. Cardiologie werd een ECG gemaakt en die was goed. De inspanningstest (fietsproef) bleek dubieus. De cardioloog maakte zich hierover geen zorgen maar vond toch een hartscan wenselijk om reden dat mijn moeder ook voor haar 50ste last had van haar bloedvaten (factor erfelijkheid).

Na weer zo'n aanval van een beklemmend gevoel dat eindigde in het kort verliezen van het bewustzijn (a.g.v. lage hartslag), volgde op 21 oktober opname in het ziekenhuis. 4 Dagen telemetrie. Hartritme goed. Omdat er niks bijzonders geconstateerd werd, volgde ontslag uit het ziekenhuis.

Daarna op 31 oktober de afspraak voor de hartscan. Er wordt dan via een infuus radio-actieve stof ingespoten om te kijken naar de doorbloeding van het hart. Uitslag was een prima doorbloeding en het hart had een mooie pompkracht. Er was dus geen sprake van een vernauwing in de kransslagader.

De uiteindelijke diagnose was toch nog vraag. De cardioloog sprak van kramp van de kransslagader (Prinzmetal angina). De remedie hiervoor was een tabletje onder de tong voor als het weer zou optreden. Alleen het 'wegraken' paste niet in de diagnose volgens zeggen van de cardioloog. Dit zou mogelijk een gevolg kunnen zijn van de beta-blokkers die ik op dat moment slikte. Ik had dus weer goede moed dat er niks met mijn hart aan de hand was. Ik hoefde ook geen medicijnen meer.

Na 3 weken weer ernstige klachten. En weer in de vroege ochtend bij het wakker worden. Zaterdag en zondag in totaal 3 x het bewustzijn verloren (variŽrend van 1 tot 2 minuten). Maandag 21 november opnieuw opname in het ziekenhuis. Weer telemetrie. Het hartritme liet weer geen afwijkingen zien. Ook de neuroloog werd ingeschakeld. EEG onderzoek goed. Hersenscan goed. Net toen ik donderdags dacht weer naar huis te mogen gaan, kwam de cardioloog met de mededeling dat diezelfde ochtend een geleidingsstoornis tussen boezem en kamer geregistreerd was. Hooggradig AV-block. Volgende dag pacemaker implantatie (DDD type). De dag daarop mocht ik naar huis. Ik was totaal overdonderd. Zeer emotioneel. Voordat ik begreep wat er aan de hand was zat de pacemaker er al in.

De eerstvolgende dag thuis weer 's morgens een lichte aanval van kramp van de kransslagader. Tenminste ik denk dat het dat was. Die dag daarop weer. Het feit dat ik nog steeds last blijf houden van die kramp maakt dat ik zeer angstig ben. Ik vraag me af of er een samenhang is tussen de kramp en de geleidingsstoornis?

Mijn lichaam herstelt goed, maar mijn geest kan niet bevatten wat er allemaal gebeurd is. Ik heb veel vragen. Op het forum lees ik verhalen van anderen. Dit geeft me steun en kracht. En het gevoel dat ik niet de enige ben. Hierdoor kun je relativeren.

Inmiddels zijn we drie weken verder. De klachten van kramp worden minder. Op de meeste vragen heb ik inmiddels een anwoord (Internet, huisarts, pacemaker-technicus). In januari zie ik de cardioloog weer en zal dan ook nog enkele vragen aan hem stellen.

Duidelijkheid is voor mij van belang om te kunnen begrijpen, verwerken en accepteren. Ik zou het fijn vinden als anderen mij willen mailen om ervaringen uit te wisselen.

Hanny Reijnen