Ervaringsverhalen

terug naar het overzicht van de verhalen

Stress of Niet???

Ik ben geboren met het atrium septem defect,alleen werd dat te laat ondekt. Mijn hele leven werd de al gezegd ,nou meisje volgens mij heb jij iets aan je hartje. Maar niemand kon daar nou net de vinger opleggen! Naar vier of eigenlijk zes zwangerschappen ging het mis. Iets klopte niet goed? Maar was het het hartje van de baby, of het hartje van de moeder??? Eigenlijk is toen de ellende begonnen: stress, fobie, hart, en zo ging het een jaar lang door. Uiteindelijk het hart, ingeklapte long, hart drie keer zo groot, lever opgezet, spoed openhartoperatie, gaatje in de boezem (ASD) was behoorlijk groot. Na de hartoperatie draden los gegaan: weer een zware operatie. Ik was pas 32 jaar.

Na best lang revalideren had ik nog van die rare klachten: ik viel zo maar om, soms viel ik zelfs flauw. In de nacht vloog ik op: ik had het benauwd en ik had het gevoel of ik constant de kikker ik de keel had, maar niemand wist wat het was? Daar gingen we weer: stress en het hele rijtje begon weer van voor af aan. Tot ik bij een zusje weer zo'n zware aanval kreeg. Daarna ging ik naar een arts en kreeg een paracetamol: het zou het wel overgaan. Toen is mijn man boos geworden, en ben ik naar het ziekenhuis gestuurd: daar was meteen paniek in de tent. Ik had zware ritmestoornissen, heb een cardioversie gehad en medicijnen, maar niks hielp. Nou dan maar naar Nieuwegein voor een EFO: tien uur lang een hel op aarde .Ik werd wakker met een buitenboord pacemaker. De arts kwam uitleg geven ik had a.v blocks, div ritmestoornissen en wel zo veel dat de arts zei dat het onbegonnen werk was om alles te stoppen. Dit zou trouwens ook niet zou gaan. Hij had daarom besloten om de bundel van his te ableren. Nou ik begreep er niks van en ik was zo verward en zo angstig. Woorden en vragen had ik niet op dat moment. Ik was 39 jaar

Maar daarna wel. De draad brak al na twee dagen: weer onder het mes. Ik had nog steeds het op hol slaan van het hart. Volgens de arts boezemfibrilleren wat wel minder zou worden. Niks is minder waar: ik heb diverse malen cardioversies en met medicijnen gekregen, maar niks helpt meer. Chronisch zo als zij het nu zeggen. Je moet de maar mee leren leven. Ik heb inmiddels zes maal draad breuk gehad zevenmaal een pacemaker (een draad en tweedraden). Een flutter is ook weer terug . Maar mijn verhaal is zeer kort verteld anders zit ik hier over dagen nog te typen.

Maar niet alles is oke. Ik heb het nu nog steeds zwaar, ook al draag ik nu al 12 jaar een pacemaker. En is het 19 jaar geleden dat ik mijn eerste open hartoperatie had. Maar ik heb wel vier leuke dochters een hele lieve man en een pracht van een kleinzoon. En daar gaan wij toch voor door ,al is de weg wel erg zwaar. Ik ben nu 51 jaar

Groeten van een lotgenoot Riekie, maart 2006