Ervaringsverhalen

terug naar het overzicht van de verhalen

Dit ervaringsverhaal is geschreven door Petra
leeftijd 36, (32 jaar 1ste pacemaker)
nu ben ik 36 en heb 5 operatie's gehad en 2 pacemakers en 2 nieuwe draden!

Augustus 2002,

Ik word per ambulance opgehaald in mijn eigen zaak alwaar ik was weggevallen en niet snel genoeg bijkwam. Daar het ambulancepersoneel mij naar het lokaal ziekenhuis had overgebracht bleek er iets absoluut mis te zijn in het hart. Ik liep trouwens al 2 jaar ziekenhuis in en uit maar aan mijn hart mankeerde niets. Ik ben naar een universitair ziekenhuis in Belgie gebracht en daar bleek aan de hand van een efo (electro onderzoek in het hart) catherisatie dat de electrische geleiding in het hart aan het afsterven was. Ik bleek een 2de graads av. blok te hebben, een sick-sinus, en een niet goed werkende bundel van his. Kortom niets kon elkaar nog opvangen laat staan samenwerken als de nood aan de man was.

Dezelfde week kreeg ik een ddd-r pacemaker. Nog geen half jaar later werd ik opnieuw geopereerd omdat de PM uit de pocket was gekomen en toen hebben ze besloten hem onder de spier te leggen. Dit werd binnen een week gedaan. Deze operatie was in 2003. In januari 2004 weer precies hetzelfde verhaal: uit de pocket, onder het mes en opnieuw vastgezet. Ik hoopte een ding dat ik in 2005 operatie en pm zorgeloos kon zijn.

In april 2005 voelde ik hevige schokken in mijn buik. Het leek of ik de hik had maar die had ik niet. Ik wist voor 100% zeker dat het van de PM. afkomstig was want mijn hartslag was enorm anders dan normaal.

Aangekomen bij de PM. technicus die mij doorstuurde naar de rontgen bleek dat er een draad in het hart was losgekomen. Weer binnen een week lag ik op de O.K. en hebben ze de nieuwe draad in de hartwand vastgeboord. Deze kon niet meer loskomen. (de oude draad loopt er trouwens nog gewoon. Ik heb nu 3 draden in het hart waarvan er 2 werkzaam zijn.

Geloof het of niet binnen 2 weken is deze ook weer los gekomen. In het ziekenhuis stonden ze met de handen in het haar. Er werd alleen vergeten dat het bij mij geestelijk z'on enorm groot probleem was geworden dat ik zo vreselijk opzag tegen de operatie die ging volgen dat ze alle mogelijke manieren gingen proberen om mij naast mijn plaatselijke verdoving te laten slapen. Dit lukte niet ik heb valium, en ontzettend veel spierverslappende middelen gehad, volgens de cardio kon je er een rund mee lam leggen en ik kon alles horen en zien. Alles tijdens de operatie ging mis. De nieuwe draad ging er niet meer in en hebben ze een incisie moeten maken. Ik heb dit allemaal bewust moeten meemaken omdat ze geen narcose willen geven (belachelijk als het zo mis gaat). Voordat ze een insisie gingen maken hebben ze er een vaatchirurg bijgeroepen, hij legde uit hoe ze het moesten doen. ik voelde mezelf op dat moment een speldekussen. De cardioloog stond alleen maar te vloeken en te zeggen ach, meiske wat zonde dat dit jou nog moet overkomen. Ik hoor het hem iedere dag nog zeggen. Hij maakt de incisie en wat denkt u: verkeerd dus ik kreeg een enorme bloeding die bijna niet te stoppen was. Iedereen raakte in paniek en een hartfalenverpleegkundige werd geroepen om mij kalm te houden. Ik ben toen in een schoktoestand terecht gekomen. Ik heb aan deze laatste operatie een vreselijke geestelijke hap overgehouden, in een mate dat ik nu zelfs doodsangsten uitsta bij het doormeten van de PM.

Nu heb ik een probleem: de PM. is weer uit de pocket gekomen. Ik heb pijn maar het is dragelijk. De pm. duwt op dit moment zo erg in mijn huid dat daar geen doorbloeding is.

Ik durf op dit moment de operatie niet aan of ze moeten mij een narcose geven dat ik niets meemaak. Maar dat doen ze niet, nu zal ik zien wat er gebeurt. We hebben afgesproken dat zodra de huid waar de PM. zit gaat doorduwen. Dan moet ik direkt kontakt opnemen en worden er stappen ondernomen.

Voor mij is er slechts een verklaring, mijn lichaam stoot de PM. af. Maar niemand wil hier met mij over praten en dat is makkelijk want die artsen hebben mijn probleem niet.

Ik heb nu een PM. in de borst en helaas ook tussen mijn oren.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Petra, mei 2006